فرق Sign و Symptom چیست؟ تفاوت Sign و Symptom در روانشناسی و پزشکی

اگر در حال مطالعه روانشناسی، روانپزشکی یا پزشکی باشید، احتمالا بارها با دو واژه Sign و Symptom مواجه شده اید. این دو کلمه در متون تخصصی بسیار پرکاربرد هستند و گاهی به اشتباه به جای یکدیگر استفاده می شوند. در حالی که Sign و Symptom از نظر علمی تفاوت مهمی با یکدیگر دارند.

شناخت تفاوت Sign و Symptom فقط برای دانشجویان پزشکی اهمیت ندارد. دانشجویان روانشناسی، روانشناسی بالینی، مشاوره و سایر رشته های علوم رفتاری نیز هنگام مطالعه کتاب های تخصصی، مقالات علمی، DSM-5-TR و منابع مربوط به اختلالات روانی با این دو اصطلاح مواجه می شوند.

به زبان ساده، Symptom چیزی است که خود فرد تجربه و گزارش می کند، اما Sign چیزی است که توسط فرد دیگری قابل مشاهده یا اندازه گیری است.

در این مقاله به صورت کامل بررسی می کنیم که Sign چیست، Symptom چیست، تفاوت Sign و Symptom در روانشناسی چگونه است و این دو اصطلاح چه نقشی در تشخیص اختلالات روانی و بیماری ها دارند.

Sign چیست؟

کلمه Sign در زبان فارسی معمولا به معنای «نشانه» یا «علامت قابل مشاهده» ترجمه می شود.

در پزشکی و علوم سلامت، Sign به نشانه ای گفته می شود که قابل مشاهده، اندازه گیری یا تشخیص توسط فردی غیر از خود بیمار باشد.

به عبارت دیگر، Sign معمولا یک نشانه عینی یا Objective است.

برای مثال، اگر پزشک هنگام معاینه متوجه افزایش ضربان قلب فرد شود، این مورد یک Sign محسوب می شود. زیرا پزشک می تواند آن را مشاهده یا اندازه گیری کند.

مثال هایی از Sign

برخی نمونه های رایج Sign عبارتند از:

• افزایش ضربان قلب
• افزایش فشار خون
• تب
• لرزش قابل مشاهده
• تعریق شدید
• تغییر در وضعیت ظاهری
• اختلال در گفتار
• تغییر در حرکات بدن
• رفتار پرخاشگرانه قابل مشاهده
• گریه کردن
• بی قراری قابل مشاهده
• کاهش یا افزایش وزن قابل اندازه گیری

در این موارد، فرد متخصص می تواند بدون اینکه صرفا به توضیح فرد تکیه کند، نشانه را مشاهده یا اندازه گیری کند.

Symptom چیست؟

کلمه Symptom معمولا به معنای «علامت» یا «نشانه بیماری» ترجمه می شود.

اما از نظر تخصصی، Symptom به تجربه یا احساسی گفته می شود که فرد خودش آن را تجربه می کند و درباره آن گزارش می دهد.

به همین دلیل Symptom معمولا یک تجربه ذهنی یا Subjective است.

برای مثال، فرد ممکن است بگوید:

«احساس می کنم قلبم خیلی تند می زند.»

یا:

«خیلی مضطرب هستم.»

یا:

«احساس خستگی شدیدی دارم.»

در این موارد، متخصص نمی تواند مستقیما تجربه درونی فرد را مشاهده کند و اطلاعات اولیه را از طریق گزارش خود فرد دریافت می کند.

مثال هایی از Symptom

برخی نمونه های رایج Symptom عبارتند از:

• احساس اضطراب
• احساس غمگینی
• احساس خستگی
• احساس درد
• احساس سرگیجه
• احساس ترس
• احساس ناامیدی
• مشکل در تمرکز از دیدگاه فرد
• احساس بی ارزشی
• احساس گناه
• افکار مزاحم
• احساس بی خوابی
• کاهش انگیزه
• احساس تنهایی

بنابراین، Symptom بیشتر به تجربه درونی فرد مربوط است.

تفاوت Sign و Symptom در یک نگاه

برای درک بهتر تفاوت این دو اصطلاح می توانیم آنها را در یک جدول مقایسه کنیم:

بنابراین مهم ترین تفاوت این است:

Sign توسط دیگران قابل مشاهده یا اندازه گیری است، اما Symptom توسط خود فرد تجربه و گزارش می شود.

تفاوت Objective و Subjective در Sign و Symptom

یکی از بهترین روش ها برای به خاطر سپردن تفاوت Sign و Symptom، توجه به دو واژه Objective و Subjective است.

Sign = Objective

Sign معمولا نشانه ای عینی است. یعنی فرد متخصص می تواند آن را مشاهده، ثبت یا اندازه گیری کند.

برای مثال:

Blood pressure = 150/95

فشار خون را می توان با ابزار اندازه گیری کرد. بنابراین یک یافته عینی محسوب می شود.

Symptom = Subjective

Symptom معمولا تجربه ای ذهنی است که فرد درباره آن صحبت می کند.

مثلا:

I feel extremely anxious.

«احساس می کنم به شدت مضطرب هستم.»

شدت اضطراب به عنوان تجربه درونی فرد مستقیما قابل مشاهده نیست و متخصص برای شناخت آن به گزارش فرد نیاز دارد.

البته باید توجه داشت که مرز میان این دو مفهوم همیشه کاملا ساده نیست و بعضی نشانه ها می توانند با استفاده از روش های مختلف ارزیابی شوند.

تفاوت Sign و Symptom در روانشناسی

در روانشناسی بالینی و روانپزشکی، تشخیص اختلالات معمولا بر اساس مجموعه ای از اطلاعات انجام می شود. این اطلاعات می توانند شامل گزارش فرد، مشاهده رفتار، مصاحبه بالینی، آزمون های روانشناختی و اطلاعات مربوط به سابقه فرد باشند.

در این حوزه، Symptom معمولا به تجربه هایی گفته می شود که مراجع درباره آنها صحبت می کند.

برای مثال، فرد مبتلا به افسردگی ممکن است بگوید:

• احساس غمگینی دارم.
• دیگر از فعالیت های مورد علاقه ام لذت نمی برم.
• احساس بی ارزشی می کنم.
• انرژی ندارم.
• تمرکز برایم سخت شده است.

این موارد عمدتا بر اساس گزارش خود فرد مشخص می شوند.

در مقابل، متخصص ممکن است در طول مصاحبه بالینی مواردی مانند موارد زیر را مشاهده کند:

• کاهش تماس چشمی
• صحبت کردن آهسته
• کاهش حرکات بدنی
• ظاهر آشفته
• گریه کردن
• کاهش قابل مشاهده فعالیت
• مکث های طولانی هنگام پاسخ دادن

این موارد می توانند به عنوان نشانه های قابل مشاهده یا Behavioral Signs در ارزیابی بالینی مورد توجه قرار گیرند.

تفاوت Sign و Symptom به زبان ساده

مثال Sign و Symptom در افسردگی

برای اینکه تفاوت این دو اصطلاح بهتر مشخص شود، افسردگی را در نظر بگیرید.

فرض کنید فردی به روانشناس مراجعه کرده و می گوید:

«احساس می کنم هیچ چیز دیگر برایم لذت بخش نیست.»

این یک Symptom است، زیرا فرد تجربه درونی خود را گزارش می کند.

حالا فرض کنید روانشناس در طول جلسه مشاهده می کند که فرد:

• بسیار آهسته صحبت می کند
• تماس چشمی کمی دارد
• مدت زیادی ساکت می ماند
• گریه می کند
• حرکات بدنی کمی دارد

این موارد از طریق مشاهده متخصص قابل شناسایی هستند و می توانند به عنوان Sign در نظر گرفته شوند.

بنابراین ممکن است یک اختلال روانی هم با Symptom و هم با Sign همراه باشد.

مثال Sign و Symptom در اضطراب

در اختلالات اضطرابی نیز می توان این تفاوت را مشاهده کرد.

فرد ممکن است بگوید:

«احساس می کنم اتفاق بدی قرار است بیفتد.»

این یک Symptom است.

اما اگر متخصص مشاهده کند که فرد:

• بی قرار است
• دست هایش می لرزد
• عرق می کند
• سریع صحبت می کند
• دائما وضعیت نشستن خود را تغییر می دهد

این موارد می توانند به عنوان نشانه های قابل مشاهده در نظر گرفته شوند.

در نتیجه، برای ارزیابی وضعیت فرد، هم گزارش تجربه درونی او و هم رفتارها و نشانه های قابل مشاهده اهمیت دارند.

آیا Sign و Symptom فقط در بیماری های جسمی استفاده می شوند؟

خیر.

این دو اصطلاح در پزشکی، روانپزشکی و متون مربوط به سلامت روان نیز کاربرد دارند.

در بیماری های جسمی، Sign معمولا راحت تر قابل اندازه گیری است.

برای مثال:

• تب
• فشار خون بالا
• ضربان قلب بالا
• تغییرات آزمایشگاهی

در روانشناسی و روانپزشکی، بخش قابل توجهی از اطلاعات مربوط به تجربه ذهنی فرد است. به همین دلیل گزارش Symptom اهمیت زیادی دارد.

برای مثال در افسردگی، احساس ناامیدی یا بی ارزشی تجربه هایی هستند که فرد درباره آنها گزارش می دهد.

در اضطراب نیز نگرانی شدید یا احساس ترس می تواند به عنوان Symptom مطرح شود.

Sign و Symptom در تشخیص اختلالات روانی

در تشخیص اختلالات روانی، متخصص نباید صرفا بر اساس یک علامت یا یک تجربه به تشخیص قطعی برسد.

ارزیابی بالینی معمولا شامل بررسی مجموعه ای از عوامل است.

این عوامل می توانند شامل موارد زیر باشند:

1. گزارش خود فرد

فرد درباره احساسات، افکار، رفتارها و تجربه های خود توضیح می دهد.

2. مشاهده بالینی

متخصص رفتار، نحوه صحبت کردن، وضعیت هیجانی و سایر موارد قابل مشاهده را بررسی می کند.

3. مصاحبه بالینی

مصاحبه به متخصص کمک می کند اطلاعات دقیق تری درباره شروع، شدت، مدت و شرایط مرتبط با مشکلات به دست آورد.

4. آزمون های روانشناختی

در برخی شرایط، آزمون های روانشناختی می توانند اطلاعات تکمیلی ارائه کنند.

5. بررسی سابقه

سابقه فرد، شرایط خانوادگی، اجتماعی و سایر عوامل مرتبط نیز ممکن است بررسی شوند.

بنابراین Sign و Symptom بخشی از اطلاعاتی هستند که می توانند در فرایند ارزیابی مورد توجه قرار گیرند.

آیا هر Symptom یک Sign هم دارد؟

خیر.

هر Symptom لزوما یک Sign قابل مشاهده ندارد.

برای مثال، فرد ممکن است احساس کند:

«من ناامید هستم.»

ممکن است این احساس در رفتار بیرونی فرد به شکل واضحی دیده نشود.

همچنین ممکن است فرد احساس اضطراب زیادی داشته باشد اما در ظاهر کاملا آرام به نظر برسد.

بنابراین نمی توان گفت هر چیزی که فرد تجربه می کند حتما برای دیگران قابل مشاهده است.

آیا هر Sign یک Symptom هم دارد؟

این مورد نیز لزوما درست نیست.

ممکن است یک متخصص نشانه ای را مشاهده کند که فرد خودش متوجه آن نشده باشد.

برای مثال، متخصص ممکن است متوجه تغییر خاصی در الگوی صحبت کردن یا رفتار فرد شود، در حالی که خود فرد آن تغییر را گزارش نکرده باشد.

بنابراین Sign و Symptom دو منبع متفاوت از اطلاعات بالینی هستند و هر دو می توانند برای ارزیابی دقیق اهمیت داشته باشند.

تفاوت Sign و Symptom با Syndrome

یکی دیگر از اصطلاحاتی که ممکن است در کنار Sign و Symptom دیده شود، Syndrome است.

Syndrome به مجموعه ای از علائم و نشانه هایی گفته می شود که معمولا با یکدیگر ظاهر می شوند و یک الگوی مشخص ایجاد می کنند.

به صورت ساده:

Symptom = تجربه یا شکایت فرد

Sign = نشانه قابل مشاهده یا اندازه گیری

Syndrome = مجموعه ای از علائم و نشانه های مرتبط

درک این تفاوت برای مطالعه متون روانشناسی، روانپزشکی و پزشکی اهمیت زیادی دارد.

تفاوت Sign و Symptom با Diagnosis

Diagnosis به معنای تشخیص است.

Sign و Symptom اطلاعاتی هستند که می توانند در فرایند ارزیابی و تشخیص مورد استفاده قرار بگیرند، اما به تنهایی معادل Diagnosis نیستند.

برای مثال، احساس غمگینی به تنهایی به معنای تشخیص افسردگی نیست.

متخصص برای تشخیص باید مجموعه علائم، مدت زمان، شدت، تاثیر بر عملکرد فرد و سایر معیارهای لازم را بررسی کند.

به همین دلیل در روانشناسی بالینی، نباید یک Symptom منفرد را با یک اختلال روانی برابر دانست.

Sign و Symptom در زبان تخصصی روانشناسی

اگر دانشجوی روانشناسی هستید، بهتر است این دو کلمه را به صورت ترکیبی و در جمله یاد بگیرید.

Common symptoms

یعنی:

علائم شایع یا تجربه های گزارش شده شایع

مثال:

.Common symptoms include anxiety and sleep problems

علائم شایع شامل اضطراب و مشکلات خواب هستند.

Clinical signs

یعنی:

نشانه های بالینی

مثال:

.The clinician observed several clinical signs

متخصص چند نشانه بالینی را مشاهده کرد.

Signs and symptoms

این ترکیب بسیار رایج است و به صورت کلی به «علائم و نشانه ها» اشاره دارد.

مثال:

.The patient reported several symptoms and showed several clinical signs

بیمار چند علامت را گزارش کرد و چند نشانه بالینی نیز نشان داد.

نکته مهم برای کنکور ارشد روانشناسی

تفاوت Sign و Symptom می تواند در مطالعه زبان تخصصی روانشناسی اهمیت زیادی داشته باشد. اگر در یک متن با این دو واژه مواجه شدید، به تفاوت Subjective و Objective توجه کنید.

یک راه ساده برای به خاطر سپردن این تفاوت:

Symptom → شخص آن را تجربه می کند.

Sign → شخص دیگری می تواند آن را مشاهده یا اندازه گیری کند.

مثلا:

Feeling anxious → Symptom

احساس اضطراب

Visible trembling → Sign

لرزش قابل مشاهده

این روش می تواند به شما کمک کند هنگام خواندن متون انگلیسی سریع تر مفهوم جمله را تشخیص دهید.

مثال های بیشتر برای تفاوت Sign و Symptom

البته دسته بندی برخی موارد در عمل به شرایط بالینی و روش ارزیابی بستگی دارد و این جدول بیشتر برای درک تفاوت مفهومی دو واژه است.

چگونه Sign و Symptom را راحت به خاطر بسپاریم؟

برای حفظ این دو اصطلاح می توانید از یک تکنیک ساده استفاده کنید.

• Symptom = Something you feel

یعنی چیزی که خود فرد تجربه می کند.

مثلا:

.I feel anxious

من احساس اضطراب دارم.

• Sign = Something others can see

یعنی چیزی که دیگران می توانند ببینند یا اندازه گیری کنند.

مثلا:

.The patient is visibly shaking

بیمار به شکل قابل مشاهده ای می لرزد.

با این روش می توانید تفاوت اصلی این دو واژه را سریع به یاد بیاورید.

در نهایت، مهم ترین نکته درباره فرق Sign و Symptom این است که این دو اصطلاح اگرچه هر دو برای توصیف نشانه های مرتبط با بیماری یا اختلال استفاده می شوند، اما از نظر منبع اطلاعات با یکدیگر تفاوت دارند.

Symptom بیشتر به تجربه شخصی و ذهنی فرد اشاره دارد؛ یعنی چیزی که فرد احساس می کند و درباره آن گزارش می دهد. احساس اضطراب، درد، خستگی، ناامیدی و احساس بی ارزشی نمونه هایی از Symptom هستند.

در مقابل، Sign به نشانه ای گفته می شود که توسط فرد دیگری قابل مشاهده، بررسی یا اندازه گیری است. تب، فشار خون بالا، لرزش قابل مشاهده، تغییر در رفتار و برخی تغییرات فیزیولوژیک نمونه هایی از Sign هستند.

در روانشناسی بالینی و روانپزشکی، توجه به هر دو مورد اهمیت دارد. متخصص با استفاده از گزارش فرد، مشاهده بالینی، مصاحبه و سایر روش های ارزیابی می تواند تصویر کامل تری از وضعیت فرد به دست آورد.

بنابراین اگر بخواهیم این تفاوت را در یک جمله خلاصه کنیم:

Symptom چیزی است که فرد تجربه می کند و گزارش می دهد، اما Sign چیزی است که متخصص یا فرد دیگری می تواند مشاهده یا اندازه گیری کند.

شناخت این تفاوت برای دانشجویان روانشناسی، روانشناسی بالینی، مشاوره، روانپزشکی و سایر رشته های علوم سلامت اهمیت زیادی دارد و می تواند به درک بهتر کتاب ها، مقالات علمی و منابع زبان تخصصی روانشناسی کمک کند.